نامت را درون آن با حروف زرين حک کردم

هر روز تو را مي بوسم

سکوت چشمانم مرز زمان را مي شکند

نگاه دلم براي بودنت هر لحظه تمنا مي کند .

و بودنت تمام اميد زندگيم مي شود

اي سنگفرش راه كه شبهاي بي سحر

تك بوسه هاي پاي مرا نوازش كرده اي

اي سنگفرش راه كه در تلخي سكوت

آوازگامهاي مرا گوش كرده اي

هر رهگذر ز روي تو بگذشت و دور شد

جز من كه سالهاست كنار تو مانده ام

بر روي سنگهاي تو با پاي خسته …آه!

عمري به خيره پيكر خود را كشانده ام

اي سنگفرش هيچ درين تيره شام ژرف

آواز آشناي كسي را شنيده اي ؟!!!..

در جستجوي او به كجا تن كشم دگر ؟

اي سنگفرش گمشده ام را نديده اي ؟!!!...........

خودت گفتی :واسه نوشتن برم سراغ دلم بزارم اون حرف بزنه ...
حالا رفتم سراغش واسه اینکه  اون بگه و من بنویسم  حرفاش غریب، برام اشنا نیست ...!میگه طاقتش تموم شده ، می گه اخه تا به کی باید ساکت باشه و فقط بشکنه و تو خودش گریه کنه تا کی ؟؟؟
آخه یه دل مگه تا چقدر می تونه تحمل داشته باشه ؟تا کی می تونه بخنده اونم خنده غم ؟؟ تا کی مواظب این باشه نکنه  با حرفاش دلی رو نشکنه ... تا کی سکوت ...؟ تا کی می خواد دل خوش باشه که همه صلاحشو می خوان...؟؟؟

اون تازه فهمیده که هیچ کس به فکرش نیست،همه می خوان فقط به خواسته های خودشون برسن و حرف خودشون و بگن ،
نمی دونن چی داره سرش می یاد شایدم مهم نباشه ...!!!
گذاشتنش زیر پا و له ش می کنند . تا حالا ساکت بوده ...اما...دیگه نمی تونه اشکاشو مخفی کنه ،دیگه نمی تونه امید روزای روشن و به خودش بده آخه هر روزی که می گذره واسش تیره تر می شه  ...!!
اما بازم غمگین ، میگه یه بار ... ولی شکستم بد تر از همیشه و بازم تصمیم به سکوت گرفت ...